2011-09-04

Niestety, wakacje w większości spędziliśmy w domu, bo znaczną część urlopu musieliśmy w tym roku przeznaczyć na wykończenie mieszkania. Z odsieczą przybyli nam dziadkowie, którzy na szczęście są dyspozycyjni i potrafią zająć się Michałem. Dzieci pojechały nawet na tygodniowy wypad nad jezioro z dziadkiem i wszyscy dali sobie radę (dziadek z dziećmi, a dzieci z dziadkiem ). Trzymali sztamę i dobrze się bawili. Bardzo doceniamy, że możemy liczyć na pomoc naszych rodziców, bo wiemy, że często dziadkowie nie potrafią porozumieć się i poradzić sobie z wnukami autystami. Żałujemy tylko, że dziadkowie mieszkają 500 km od Warszawy...

Na upragnioną i wyczekaną wyprawę wakacyjną wyruszyliśmy w sierpniu i byliśmy po kilka dni nad jeziorem na Warmii, nad morzem, u kuzynów w Poznaniu i na spokojnej wsi u przyjaciół w zachodnipomorskiem. Dzieci okazały się cierpliwymi kompanami w podróży. Na Warmii i nad morzem dążyliśmy m.in. do poszerzenia jadłospisu Michała o ryby. Mamy z tym nie lada problem, bo dzieci z autyzmem łatwo wpadają w stereotypie i generalnie nie przecierają nowych „ścieżek”. Choć Michał w wielu sprawach jest pod tym względem nietypowy i lubi nowości, tak w sprawach jedzenia stawia zdecydowany odpór nieznanym potrawom. Nawet jeśli kiedyś jadł coś ze smakiem, to jeśli przez dłuższy czas tego nie je, będzie z uporem mówił że tego nie lubi. No i w ten sposób znielubił ryby. Dwa razy udało nam się podstępem zmusić go do zjedzenia ryby (okonia i sandacza) i okazało się, że mu smakowały. Odtąd mówi nadal, że nie lubi ryb, ale dodaje że oprócz okonia i sandacza.

W Poznaniu i na wsi Michał był wśród innych dzieci i mogliśmy go poobserwować jak radzi sobie w towarzystwie. Widzimy przede wszystkim, że bardzo mu zależy na zabawie z dziećmi, bo rzadko chciał się bawić sam. Chociaż jego zachowanie i propozycje wspólnej zabawy są nadal generalnie dziwne i dość niezrozumiałe dla innych, to w tym roku dostrzegliśmy, że momentami ta zabawa była taka „naturalna” jak między zdrowymi dziećmi. Łatwiej mu jednak było nawiązać taki kontakt z młodszymi dziećmi (najlepiej dziewczynkami) niż z rówieśnikami. Było to oczywiście grono dobrze mu znajomych dzieci, więc niereprezentatywne warunki. Jedna z zabaw, którą Michał zaproponował i w którą ochoczo zaangażowały się koleżanki, to zabieg spa à la „Cezar” (patrz poniżej). 

W sytuacjach, gdy Michał zwraca się do obcych dzieci mniej więcej w jego wieku, np. na placu zabaw, praktycznie zawsze spotyka się z niezrozumieniem i niechęcią. Jest to dla nas ciut przykre i coś tam zawsze w sercu zakłuje, ale zdajemy sobie sprawę, że to nie jest wina tych dzieci i że ich reakcje są naturalne. Nie smuci nas to jednak, bo zdajemy sobie sprawę że mamy ogromne szczęście, że Michał jest w stanie w ogóle porozumiewać się. Nie zapominamy, że zaczynaliśmy naszą pracę od stanu, w którym Michał nie nawiązywał jakiegokolwiek kontaktu z otaczającym światem. Nie wybiegamy też daleko w przyszłość i nie robimy sobie nadziei, nie stawiamy sobie wielkich celów. Robimy kolejne małe kroczki...

2011-07-04

Oj, ciężka była końcówka. Michał był już przemęczony i ciężko było go nakłonić do odrabiania lekcji. Niestety, w szkole też fikał i coraz częściej oponował paniom. No, ale najważniejsze, że Michał znalazł się w grupie dzieci i że jest generalnie lubiany, choć jego zabawy są dla nich dość niezrozumiałe. Najbliżej zakumplował się z dwoma dziewczynkami, które traktują go jak młodszego kolegę i starają się nim zaopiekować. Jakkolwiek jest to specyficzna relacja, to cieszy nas, że przede wszystkim jest akceptowany i że wchodzi w interakcje z innymi dziećmi. To jest dobry grunt do dalszej pracy nad umiejętnościami społecznymi Michała i nad wypracowaniem bardziej naturalnych relacji z rówieśnikami. Pod sam koniec semestru Michał miał małą wystawę swoich rysunków w szkole. Jego stwory-potwory zostały zaprezentowane na tablicy na korytarzu, czym zaimponował klasie i „zaistniał” w szkole.

W międzyczasie przeprowadziliśmy się i mamy nowych sąsiadów. Michał bardzo łatwo zaaklimatyzował się w nowym mieszkaniu, co nie było takie pewne. Zwykle dzieci autystyczne bardzo trudno akceptują jakiekolwiek zmiany, mają tendencję do „chodzenia tylko wydeptanymi ścieżkami”. Co więcej, Michał zakumplował się bardzo blisko z synem sąsiadów, który jest od niego znacznie starszy. Michał naprawdę baaardzo go lubi i chce spędzać z nim każdą wolną chwilę. Można powiedzieć, że nasz synek się zaprzyjaźnił...

A w kwestii rowerka to umiejętność ta nie stanowi już dla Michała wyzwania. Śmiga na nim bardzo sprawnie i mamy nawet na koncie wycieczki o dystansie kilkunastu kilometrów. No, to czas na wakacje i relaks...

2011-04-12

W ostatnich miesiącach odkryliśmy wiele nowych zdolności naszego synka. W szkole nadal idzie jak burza przez kolejne sprawdziany. Wszystkie są na 5. Pani robi mu czasem dodatkowe, żeby się nie nudził. Raz dała mu do zrobienia test wiedzy o Unii Europejskiej i ku jej zdziwieniu uzyskał 100% punktów. Może wstyd się przyznać, ale odpowiedział poprawnie na pytania, na które my nie znaliśmy odpowiedzi ;) Z matematyki jest tak dobry, że Pani chciała go posłać na szkolny konkurs, ale niestety rozchorował się w tym czasie. Okazuje się do tego, że ortografia też nie jest dla niego problemem. Michał nigdy nie robi błędów w wyrazach, które zna i wydaje nam się, że zawdzięcza to nadprzeciętnej pamięci wzrokowej.

No, dość o intelekcie. Pora na sprawności ruchowe! Na wakacjach byliśmy nad morzem i Michał nauczył się troszkę pływać. Posłaliśmy go więc na naukę pływania. Pierwsze zajęcia poszły fatalnie, bo Michał w ogóle nie chciał z terapeutką współpracować. Basen kojarzył mu się do tej pory wyłącznie z frywolnymi zabawami, a nie regularną nauką. Potem było już tylko lepiej. Teraz potrafi sprawnie pływać i nurkować. A zajęcia są bardzo pomysłowe, więc się nie nudzi i nawet czasem posłusznie wykonuje polecenia ;)

Zapraszamy na obejrzenie filmiku z tych zajęć.

Nadeszła już wiosna i zaczęliśmy sezon rowerowy. No i najwyższa już pora na naukę jazdy na dwóch kółkach! Mamy jednak pewne obawy z tym związane. Są one powodowane tym, że Michał nie za bardzo wie co to lęk i może uprawiać jazdę w stylu „kamikaze”. Uczymy go więc jeździć w lesie, aby „lądowania” były miękkie. Michał z dnia na dzień robi postępy. Wypadków większych nie było i wszystkie gnaty są całe, może tylko z wyjątkiem kręgosłupa ojca, który trzeszczy od ciągłego zginania. Po jednej wywrotce tata tłumaczył Michałowi, że musi się starać trzymać równowagę, a Michał rozżalony z pretensją w głosie wypalił: „Ale tato, równowaga nie działa!”

2010-11-28

Michał uwielbia zimę i śnieg. Już od miesiąca prawie codziennie pytał kiedy będzie śnieg i że on już chce. No i wczoraj wieczorem zaczęło solidnie sypać. Michał kazał mi więc wygrzebać ze schowka sanki. W tym czasie ubrał się i zamierzał sam się wybrać na górkę pod domem o 20:00. Musieliśmy mu odmówić (wiem wiem, jesteśmy rodzicami bez serca), więc siedział w piżamie w sankach do końca wieczora. Ale dziś rano jako pierwsi na osiedlu przecieraliśmy szlaki w śniegu. Pozjeżdżaliśmy z górki, zrobiliśmy bałwana Lucyfera i urządziliśmy sobie wojnę na śnieżki – oczywiście tata poniósł druzgocącą porażkę. Teraz kibicujemy, żeby słupek rtęci trzymał się nisko i żeby dalej padało.

W szkole przez ostatni tydzień Michał już znacznie rzadziej brzydko się odnosił do Pań i dzieci. To ważne, że udaje się nam modelować jego zachowanie poprzez konsekwentne stosowanie nagród i kar i że na efekty nie trzeba długo czekać. Zaznaczył się także postęp na innym polu. Otóż dla Michała czas jest nadal czystą abstrakcją i właściwie nie istnieje. Choć wie co to znaczy „szybko” i „powoli”, to nie widzi potrzeby, żeby z jakiegokolwiek powodu się spieszyć, gdy ktoś go o to prosi. Ciężko jest więc nam skutecznie wymagać od niego, aby się ubrał samodzielnie i szybko. Jest cwany, bo gdy widzi, że nam się spieszy, to obie jego rączki stają się lewe i prosi nas o pomoc w ubraniu. Faktem jest, że wiele sytuacji kończyło się naszą porażką i go ubieraliśmy, bo trzeba było szybko wyjść. No i Michał przeniósł tą sytuację do szatni szkolnej. Jakby go zostawić samego, to i z 20 minut by się rozbierał. Co chwila trzeba go ponaglać i przypominać mu, żeby teraz powinien np. schować czapkę do rękawa kurtki. Trzeba było zmienić taktykę. Zastrzegliśmy, że czekamy na niego aż się ubierze 5 minut i potem idziemy (oczywiście daliśmy mu 7 minut). Wcześniej poinformowaliśmy Panią szatniarkę, że będziemy blefować. Michał oczywiście niewiele sobie z tego robił i celebrował pobyt w szatni. Po upływie 7 minut (oficjalnie 5 minut) wyszliśmy pożegnawszy się z synkiem. Michał wybiegł za nami krzycząc, abyśmy się zatrzymali. Dzięki Bogu okazało się, że jednak nie jest mu wszystko jedno czy rodzice są czy już wyszli. To zrobiło na nim wrażenie i szybko się ubrał. W ostatnim tygodniu przed wejściem do szatni przypominamy mu, że trzeba się ubrać szybko i Michał traktuje to już poważniej. Nasz rekord jak dotychczas, to 4 minuty i 40 sekund, ale będziemy go bili jak Siergiej Bubka!